Hakikat Tektir

HAKİKAT TEKTİR dediğimde bunun bir dogma olduğu düşünülebilir.

Oysa benim kastettiğim şey; tek bir inancın, tek bir öğretinin ya da tek bir insanın haklı olması değil, insanlığın binlerce yıldır farklı dillerle anlatmaya çalıştığı ÖZün bir olduğudur.

Bir dağın zirvesine çıkan yollar farklı olabilir. Kimimiz doğudan yürürüz, kimimiz batıdan. Kimimiz uzun yolu seçer, kimimiz kısa yolu. Yolcular birbirlerine baktığında farklı yönlere gittiklerini sanabilirler fakat yükseldikçe manzara değişir ve ayrılıkların yerini ortaklıklar almaya başlar.

Uzun yıllar boyunca farklı öğretileri araştırdığımda çatışmalardan çok aralarındaki benzerlikler dikkatimi çekti. Bir yerde farkındalık denilen şeye başka bir yerde bilinç deniliyordu. Bir yerde nefs terbiyesi denilen şey, başka bir yerde egonun aşılması olarak anlatılıyordu. Bir yerde teslimiyet denilen hakikat, başka bir yerde akışa güvenmek olarak ifade ediliyordu.

Kelimeler değişiyor, semboller değişiyor, kültürler değişiyor ama insanın korkuları, arzuları, acıları ve dönüşüm yolculuğu değişmiyordu.

Benim için HAKİKAT TEKTİR sözü, bütün yolların aynı olduğu anlamına da gelmez; her öğreti aynı derinlikte değildir, her düşünce doğru değildir, her iddia gerçeği yansıtmaz. Fakat insanı daha bilinçli, daha özgür, daha merhametli ve daha dürüst bir yaşama çağıran ortak bir ÖZ vardır.

İlgimi çeken de tam olarak bu ÖZdür. Yıllar boyunca sembollerin, mitlerin, inançların, felsefelerin ve spiritüel öğretilerin peşinden koştum. Başlangıçta hepsi birbirinden farklı görünüyordu ancak zamanla asıl meselenin öğretiler değil, insanın kendisi olduğunu fark ettim. Çünkü hangi yolu seçersek seçelim, sonunda aynı sorularla karşılaşıyoruz:

Ben kimim?

Nereden geldim?

Nereye gidiyorum?

Neden acı çekiyorum?

Özgürlük nedir?

Sevgi nedir?

Gerçek nedir?

İnsanlığın farklı zamanlarda, farklı coğrafyalarda, farklı sembollerle anlattığı büyük hikâye aslında aynı soruların etrafında döner.

Bu yüzden amacım insanlara neye inanmaları gerektiğini söylemek değil, onları kendi düşüncelerini sorgulamaya davet etmektir. Çünkü hakikat kimsenin tekelinde değildir.

Hiçbir kitap, hiçbir öğretmen ve hiçbir öğreti onu bütünüyle sahiplenemez. Hakikat bir fikre körü körüne bağlanınca değil, insan kendi zihnini dürüstçe incelemeye başladığında görünür hâle gelir.

Bu nedenle benim için HAKİKAT TEKTİR; bir sonuç değil, bir davettir.

Farklılıkların ötesine bakmaya, kelimelerin arkasındaki özü görmeye ve başkalarının cevaplarından önce kendi içimizdeki sorularla yüzleşmeye bir davettir. Bana göre hakikate yaklaşmanın yolu; yeni inançlar edinmekten çok, gerçeği örten katmanları fark etmektir.

Yolun sonunda bulduğumuz şey, hiç bilmediğimiz bir hakikat değil; daima orada olan, fakat görmeyi unuttuğumuz hakikatin kendisidir.

Hakikati aramak insanın en kadim yolculuklarından biridir fakat bu yolculukta en büyük engel çoğu zaman cehalet değil, fark edilmeyen yanılgılardır çünkü yalnızca dış dünyada değil, zihnimizin ürettiği hikâyelerde de kaybolabiliriz.

Hakikati ararken sık sık bulduğumuzu düşünür ve takılıp kalırız, arayışımız durur. Zamanla bulduğumuz cevaba öylesine tutunuruz ki soru sormayı da bırakırız.

Bilgiyi bilgelikle karıştırır hakikatin yalnızca öğrenilen değil, yaşanan bir şey olduğunu unuturuz.

Bazı deneyimler yaşar, bazı farkındalıklar kazanır ve zamanla kendimizi diğerlerinden farklı görmeye başlarız. İşte tam burada ego, ruhsal bir kıyafet giyerek geri döner. Kendimizi özel hissetme ihtiyacımız, bazen hakikat arayışımızın önüne geçer. Kendi zihnimizin ürettiği hikâyeleri gerçek sanarız.

Deneyimlerim bana hakikat arayışında en güçlü aracın bilgi değil, dürüstlük olduğunu öğretti.

Kendi inançlarımıza karşı dürüst olmak...

Kendi korkularımızı görmek...

Yanılabileceğimizi kabul etmek...

Ve gerektiğinde yıllardır savunduğumuz bir fikri yeniden sorgulayabilmek, gerçeği örten katmanları fark etmek ve zihnimizi tanımak...

HAKİKAT TEKTİR; fakat ona ulaşmak istiyorsak önce kendi yanılgılarımızı tanımak zorundayız. 

Sevgiyle kalın🌿