FİLİZ OKUR YILMAZ

HAKİKAT TEKTİR dediğimde bunun bir dogma olduğu düşünülebilir. Oysa benim kastettiğim şey; tek bir inancın, tek bir öğretinin ya da tek bir insanın haklı olması değil, insanlığın binlerce yıldır farklı dillerle anlatmaya çalıştığı ÖZün bir olduğudur. Bir dağın zirvesine çıkan yollar farklı olabilir. Kimimiz doğudan yürürüz, kimimiz batıdan. Kimimiz uzun yolu seçer, kimimiz kısa yolu. Yolcular birbirlerine baktığında farklı yönlere gittiklerini sanabilirler fakat yükseldikçe manzara değişir ve ayrılıkların yerini ortaklıklar almaya başlar. Uzun yıllar boyunca farklı öğretileri araştırdığımda çatışmalardan çok aralarındaki benzerlikler dikkatimi çekti. Bir yerde farkındalık denilen şeye başka bir yerde bilinç deniliyordu. Bir yerde nefs terbiyesi denilen şey, başka bir yerde egonun aşılması olarak anlatılıyordu. Bir yerde teslimiyet denilen hakikat, başka bir yerde akışa güvenmek olarak ifade ediliyordu. Kelimeler değişiyor, semboller değişiyor, kültürler değişiyor ama insanın korkuları,...

İnsan beyni sembollerle çalışır. Bir harf sadece bir şekil değildir; beynimiz için bir ses, bir anlam, bir çağrışım ve bazen bir duygu paketidir. Örneğin "A" harfini gördüğünde beynimiz sadece bir çizimi algılamaz. Dil merkezleri, hafıza ağları ve anlamlandırma sistemleri aynı anda devreye girer. Bu yüzden yazı, insan bilincinin en güçlü sembolik araçlarından biridir. Rüyalarda da beyin çoğu zaman doğrudan cümleler yerine semboller kullanır. Bazı insanlar hayvanlar, bazıları mekânlar, bazıları ise kelimeler, kitaplar veya kutsal metinler aracılığıyla bilinçaltı mesajlar alır. Bu, kişinin kültürel ve zihinsel dünyasıyla da ilgilidir. Dolayısıyla rüyada bir sure görmek, mutlaka sureyle ilgili doğaüstü bir mesaj olduğu anlamına gelmez; fakat bilinçaltının o surenin temsil ettiği anlam alanını kullanarak bir içsel süreci sembolleştirmesi mümkündür. Yapay zekadan Furkan ve Ali İmran surelerini sembolik olarak karşılaştırmasını istedim sonuçlar aşağıda; "Dini yorumdan ziyade s...

Dışarıdaki dünyayı anlamaya çalıştık, kitaplar okuduk, öğretileri araştırdık, sembollerin peşinden gittik. Mahşerin Dört Atlısı'nı da, kralın düşüşünü de hep dış dünyada aradık. Oysa asıl savaş içeride yaşanır... Krallığımız, zihnimizin kurduğu hikâyelerdir. Kral sandığımız şey, hakikat değil; hakikat sandığımız yanılsamalardır. İlk atlı geldiğinde bunu anlayamayız. Beyaz Atlı, fetih ve zafer vaat eder. Bize özel olduğumuzu, aradığımız şeyin biraz daha ileride olduğunu fısıldar. Sürekli yeni anlamlar, yeni işaretler, yeni cevaplar ararız. Oysa fethedilen dünya değil, bizi ele geçiren arzularımızdır.. Sonra Kızıl Atlı gelir. Beklentiler gerçekle karşılaşınca öfke doğar. Hayata, insanlara, hatta bazen kadere kızarız. Neden böyle olduğunu, neden bazı şeylerin istediğimiz gibi ilerlemediğini sorgularız. İçimizde görünmeyen savaşlar yaşanır. En büyük çatışma insanın kendi zihniyle yaptığı çatışmadır. Ardından Siyah Atlı çıkar karşımıza. Bu kez kıtlık başlar, ekmek kıtlığı değil; anlam k...

Spiritüel yolculukta en büyük tehlike cehalet değildir. En büyük tehlike, sembolleri hakikat sanmaktır. İnsan zihni anlam üretmek için yaratılmıştır. Beyin gördüğü her şeyi bir hikâyeye dönüştürür. Bir rüyayı, bir tesadüfü, bir duyguyu, bir sembolü, bir karşılaşmayı... Her şey zihinde bir anlam ağına bağlanır. Bu mekanizma gelişimin başlangıcında faydalıdır. Çünkü insan önce hikâyelerle öğrenir. Ancak yolun ilerleyen aşamalarında aynı mekanizma bir tuzağa dönüşebilir. Bir süre sonra kişi sembolleri yorumlamayı bırakır, sembollerin içinde yaşamaya başlar. İşte kırılma noktası budur. Rüyada görülen bir sembol artık iç dünyayı anlamak için kullanılan bir araç olmaktan çıkar ve kişinin kimliğine dönüşür. Bir tesadüf artık bir işaret değildir; kozmik bir görev ilanına dönüşür. Bir içsel deneyim artık bir farkındalık değildir; seçilmişlik kanıtı haline gelir. Ve kişi farkına varmadan hikâyenin merkezine kendisini yerleştirir. Burada çok ince bir çizgi vardır. Hakikati arayan insan ile kendis...