ALFA ve BETA BİLİNÇ

Beyin dalgalarını sadece nörolojik değil de BİLİNÇ HALLERİ olarak okuduğumuzda; ALFA ve BETA frekanslarını iki farklı yaşam modu gibi düşünülebiliriz. Biri daha çok olma hali, diğeri ise yapma halidir.

Beta Frekansı; genellikle günlük yaşamda aktif olduğumuz bilinç düzeyidir. Analiz etme, plan yapma, problem çözme, dikkati dış dünyaya yöneltme, kimlik ve ego farkındalığı, zaman baskısı hissi, kontrol ihtiyacı gibi...

Kısaca;

HAYATTA KAL, ÇÖZ, YETİŞ, YÖNET  modudur.

Bu frekansta zihnimiz sürekli veri işler ancak uzun süre aşırı betada kalmak:

zihinsel gerginlik,

iç sesin yükselmesi,

kaygı,

sürekli düşünme,

bedenden kopma hissi oluşturabilir.

Medeniyet, teknoloji, analiz, öğrenme ve karar alma için gerekli olan beta frekansını dengeli kullandığımızda; odaklanma, netlik, üretkenlik sağlar. Ancak dengesiz beta aşırı düşünce döngüsü yaratır.

Alfa frekansı ise zihnin gevşemeye başladığı ama tamamen uyumadığı eşik alandır. Derin rahatlama, içe dönüş, yaratıcılık, sezgi, hayal gücü, akış hissi, anda kalma gibi...

Kısaca:

MÜCADELE ETMEYİ BIRAK VE ALGILAMAYA BAŞLA  modudur.

Bu frekansta kendimizi daha genişlemiş hisseder, içsel bağlantıyı daha kolay duyar, sembolleri ve sezgileri daha açık algılarız.

Meditasyon, doğa yürüyüşü, sanat, dua, müzik veya derin huzur anlarında genellikle alfa frekansında oluruz.

Bazı spiritüel öğretiler alfayı; 

bilinçaltına açılan kapı,

kolektif bilinçle rezonans,

yaratıcı alan, olarak yorumlar.

Özetlersek;

Beta bilinç; dış dünya, kontrol, analiz, düşünmek, çözmek, zihnin aktif olduğu, ego merkezli farkındalıktır.

Alfa bilinç; dış dünya, akış, sezgi, hissetmek, gözlemlemek, sakin zihin, daha geniş farkındalıktır.

Asıl mesele sürekli alfada ya da betada kalmak değildir. Dengelenmeyi başardığımızda ikisini de kullanabiliriz. Sadece beta frekansında kalmak tükenmişlik sendromuna, sadece alfa frekansında kalmak dünyadan kopmamıza neden olur. Bütün mesele gerektiğinde beta ile üretirken gerektiğinde alfa ile derinleşebilmektir.

Bir nehir gibi beta frekansında keskin ve hızlı akarken alfa frekansında genişleyip sakinleşebilmektir...

Uyanmak; aşırı düşünceden çıkıp, bilinçli farkındalığa geçmektir. Bu yüzden meditasyonların çoğu insanı doğrudan alfa aralığına yaklaştırmaya çalışır.

Yüksek bilince ulaşmak için tek bir frekansta kalmayı hedefleyenler alfayı kutsarken, betayı küçümsedi. Oysa mesele bir frekansta donmak değildir.

Modern spiritüel öğretide alfa; huzur, sezgi, akış, meditasyon ile eşleştirildi.

Beta ise; stres, ego, zihinsel gürültü olarak etiketlendi.

Fakat bu bakış açısı bana göre eksik. Çünkü hayat sadece gözlerimizi kapatıp huzuru bulmak değil, o huzuru gözlerimiz açıkken de koruyabilmektir.

Bazı mistiklerin ALFADAN BETAYA çıkış demesi tam da bu duruma işaret ediyor olabilir:

İÇSEL DİNGİNLİĞİ DÜNYAYA TAŞIYABİLMEK...

Sessiz bir odada sakin olmak kolaydır. Asıl mesele kalabalığın içinde merkezimizi kaybetmemektir.

Beta her zaman düşük bilinç değildir. Dengesiz beta; kaygı, aşırı düşünce, zihinsel karmaşa üretir. Ama dengeli beta; netlik, odaklanma, bilinçli harekettir ve dünyada etkin bir şekilde varolmamızı sağlar.

Alfa ise her zaman yüksek bilinç değildir. Bazen sadece kaçış, uyuşukluk, gerçeklikten kopma haline dönüşebilir.

GERÇEK FARKINDALIK;

Gerektiğinde sakinleşebilmek,

gerektiğinde harekete geçebilmek,

ancak her durumda ÖZ MERKEZİMİZDE kalabilmektir.

Çünkü farkındalık bir noktaya kaçış değil, tüm halleri taşıyabilmektir.

Meditasyonun amacı dünyadan kaçmak değil

dünyanın içinde uyanık kalabilmektir.

OLGUN İNSAN; alfa kadar DERİN, beta kadar NET ama ikisinin de ötesinde DENGEDEDİR...

Yüksek frekans ile titreşebilmek huzurlu görünmek değil, bilinçli yaşayabilmektir.

Sorgulamayı kör inancın önüne koymalı, gerçekten ne anlatılmak istendiğine odaklanmalıyız. Ne her şeyi körü körüne reddetmeli ne de her söyleneni sorgulamadan kabul etmeliyiz. Spiritüelliği küçümsemeden, bilimi putlaştırmadan, sembolleri reddetmeden, kavramları daha temiz bir zemine oturtmalıyız. HAKİKAT TEKTİR sadece farklı dillerle anlatılır. Dinleri, mitleri, sembolleri ve öğretileri aynı dağa çıkan farklı yollar gibi okuyabiliriz. 

NUR, TAO, LOGOS, ÖZ BİLİNÇ hepsi aynı şeyi anlatır.

Kelimeler değişse de yaşadığımız deneyimler dağın zirvesine çıkmak içindir.

Fakat burada tüm öğretileri birleştirmeye çalışırken farklılıkları yok etmeye değil, ortak özü görmeye odaklanmalıyız.

HAKİKAT TEKTİR ama zihnimiz hakikati; kültür, sembol, dil, çağ, psikoloji üzerinden algılar.

Mitler sadece uydurma hikâyeler değildir ve çoğunlukla bilincimizin sembolik haritaları gibi çalışır.

Kör bir aidiyet yerine araştıralım, reddetmek yerine anlamaya çalışalım, dogma yerine bağ kurmaya çabalayalım .

Bildiğimizi mutlaklaştırmadan derinleşelim. Hakikate yaklaştıkça kesin konuşmayı bırakır gözlemlemeye başlarız ve bu süreçte daha çok bağlantı görünür olur.

Sufilerin dediği gibi:

“Hakikat bir denizdir, mezhepler kıyıdır” 

OLGUNLUK; TEK BİR ETİKETE SIKIŞMADAN AMA MERKEZİNİ DE KAYBETMEDEN YÜRÜYEBİLMEKTİR...

YouTube Kanalım